Ik weet het nog goed. Het was februari 2015 en ik zat op het balkon. Tijdens het surfen op Facebook las ik een blog dat me enorm raakte, een persoonlijke wake-up-call. Maar het maakte me ook duidelijk waarom documentaire gezinsreportages zo waardevol zijn. Ik heb de schrijfster, Maxabella, gevraagd of ik haar blog mocht vertalen en op mijn website mocht zetten. En dat mocht!

Thanks a million Maxabella for the wake-up-call. You inspired me and so many others.   X Jasja

 

I CAN NEVER PUT MYSELF BACK IN THE PICTURE


Geschreven door Maxabella
vrij vertaald door Jasja de Wit

Ik vind fotografie geweldig en ik haat foto’s van mezelf, maar zelfs ik was verbaasd toen ik geen enkele recente foto van mijzelf met mijn kinderen kon vinden. Niet één.

Fanatiek scrolde ik terug door maanden en maanden en daarna jaren en jaren aan foto’s. Duizenden foto’s kwamen voorbij. Al wat ik vond waren drie foto’s van mijzelf en slechts één van mij met de kinderen. Om precies te zijn, de laatste keer dat iemand betekenisvolle foto’s van mij en mijn kinderen maakte was vier jaar geleden…

Ik ben altijd degene achter de camera en erg blij met die positie. Maar de waarheid is dat ik mij nooit laat fotograferen. Ik ben bang dat de foto op mij zal lijken. Ik wil mijzelf niet zien zoals anderen me zien; me zien zoals ik echt ben. Ik hou liever een beeld in mijn hoofd van hoe ik denk dat ik eruit zie. Dat geeft me een beter gevoel over mezelf. Zo kan ik mezelf zijn en uitstijgen boven alle onzekerheden die vrouwen behoren te hebben – die muggenzifterige, vernietigende, hartverscheurende, levensbeheersende onzekerheden. Zo ben ik een persoon zonder gezicht of lijf, zonder etiket, ondefinieerbaar. Gewoon een persoon, gewoon ikzelf…

En toch, nu zit ik hier, mijn zelfvertrouwen intact, maar zonder enig hard bewijs dat ik ooit in het leven van mijn kinderen was. Ik kon er best geweest zijn, ik zou er best geweest kunnen zijn, maar we zullen het nooit zeker weten.

Oog in oog met mijn absolute onzichtbaarheid huilde ik. Wetend hoe ik er met heel mijn hart was, bij al die foto’s, altijd, áltijd was ik er. Ik huilde, vanuit de grond van mijn hart. Natuurlijk wist ik dat ik altijd deel uit zal maken van de herinneringen van mijn kinderen. En toch zou ik ontbreken in hun aandenkens daaraan. Ik huilde omdat ik nooit meer alsnog op die foto’s kan staan. Niet op de babyfoto’s, de dreumesfoto’s, de foto’s van de eerste schooldag… ik heb de kans voorbij laten gaan.

Ik heb jaren besteed aan het vastleggen van de kindertijd van mijn kinderen. Maar ik heb een van de belangrijkste delen van elke kindertijd weggelaten: mama.

Daar ben ik met mama. Mama en wij. Alleen mama. Mijn bijzondere, bijzondere mama.

De avond na die ochtend huilde ik over de ontbrekende moeder – die domme, ontbrekende ik-. We picknickten in de schemering en ik vroeg Bart: ”Kun je een paar foto’s van mij en de kinderen maken?” “Nu?”, vroeg hij, met een grote nadruk op dat ‘nu’. Omdat ik ‘nu’ gekleed was in een uitgelubberd oud t-shirt met wilde haren en geen spoortje make-up op mijn gezicht. “Yep”, zei ik. Want juist toen, op dat moment, was ik zoveel ‘mams’ als ik maar zijn kon. Ik was volledig, mooi en perfect moeder. “Ik wil dit moment vereeuwigen.”

Ik beloof om vanaf nu altijd de echt belangrijke momenten van de kindertijd van mijn kinderen vast te leggen. En ik beloof dat ook ik op die foto’s te zien ben! 

Raakte dit blog jou ook zo? Doe dan die belofte samen met mij: Be in the picture! Ik zou het super vinden als je een reactie onder dit bericht achterlaat en op Instagram of Facebook een spontane foto van jou met je kinderen deelt onder de #mamainbeeld

Be in the picture mom!